Een kijkje in het machanee (kamp) van Tikwatenoe. Hanna van Beetz, bij de Joodse Gemeente Amsterdam collega van Tikwatenoe jeugdwerker Nooi Groenman, struint een paar uur door het kamphuis van het wintermachanee 2011. Trots op zo een liefdevolle en vrijwillige inzet voor een groot en geslaagd meerdaags evenement.
Op een prachtige laan tussen de bossen lag het kamphuis, dat bij avond een sfeervolle aanblik gaf. Wij werden verwelkomd door de sjomeer, die ons door het raam zag aankomen. Die ochtend was er een bezoek gebracht aan Burgers Zoo. In de zithoek zat een handvol madrichiem met elkaar een liedje te maken. Het was te zien aan hen dat het machanee reeds 5 dagen aan de gang was. Een van de madrichiem kwam naar ons toe en vroeg “u komt toch voor Lihi? Mijn echtgenoot knikte beamend en zij ging ons al voor naar de kamer van kwoetsa 3, alwaar de dochter van mijn echtgenoot verbleef. Mijn bezoek was echter tweeledig, namelijk als afgevaardigde van de Joodse Gemeente Amsterdam om de jeugdwerkster Nooi Groenman, alsmede de Rosjiem en Madrichiem een hart onder de riem te steken en natuurlijk ook even een knijpje in de wang te geven aan Lihi.
Aangekomen bij de kamer van kwoetsa 3 was het een drukte van belang. De deur daarnaast werd plotsklaps geopend en een jongeman in de deuropening riep met rode konen de madricha toe: “laat de meisjes de bluetooth aanzetten!” en met kracht werd daar nog achteraan geschreeuwd voordat de deur werd dichtgegooid “en vlug!!!”. De madricha, waarschijnlijk al gewend aan deze benadering, deed de deur van de meisjeskamer van Kwoetsa 3 open en riep “doe jullie bluetooth aan!”. Gegiechel en gejoel was het gevolg, zodoende werden wij niet gelijk opgemerkt. Mijn echtgenoot riep zijn dochter. Zij liet hem weten, dat zij eerst de bluetooth moest aanzetten voordat er uitgebreid begroet kon gaan worden.
Na deze onstuimige verwelkoming werden wij rondgeleid door het kamphuis, dat bestond uit een wirwar van gangen, trappen en kamers. Een ieder was ergens mee bezig. In de keuken stonden Aviva en Alain Lopes Cardozote koken voor het avondeten. Hun drie kinderen, waarvan de jongste 21 maanden, waren ook aanwezig. Men vertelde ons dat iedere dag in het teken stond van een land. Vandaag was dit Israel zodoende werd er falafel gegeten met choemoes en zalige auberginesalade. Opde langerijen tafels werd het eten verdeeld door de keukenprins en prinses en men kon zien dat het een ieder smaakte want het werd zelfs eventjes stil!
Na het eten stonden Gihon van Maarsen en Marvin Polak (reeds 16x als madrich/rosj aanwezig) stil bij het feit datrabbijn Vorstal 36 jaar aanwezig was bij het machanee van Tikwatenoe en rabbijn Shimon Evers 22 jaar!!! Voor ieder jaar aanwezigheid en liefdevolle inzet van deze rabbijnen werd een klein bedragje geschonken en gedoneerd aan een goed doel.
Voor het avondeten echter werden de kinderen bij elkaar geroepen door rabbijn Evers, die vertelde over de achtste dag Chanoeka en daarna werd de chanoekia aangestoken.
Na het eten was er voor de kinderen – al naar gelang hun leeftijd – een activiteit. Ik was aanwezig bij de muziekkwis, waarbij de jongelui moesten raden hoe de Israelische liedjes heetten en welke zanger of zangeres deze zong die Gihon op het scherm toonde met zijn laptop. Dit was aanleiding tot een zeer verhitte strijd en men genoot zichtbaar. Halverwege ging ik op zoek naar de minidisco, waarvan men mij had aangeraden om deze te bezoeken vanwege het hoge “schattigheidsgehalte”.
Na een eindeloos gezoek door gangen en kamers kwam ik aan bij de minidisco en er was niets teveel gezegd. Twee leidsters waren samen met de jongste kwoetsa (meisjes van 6 en 7 jaar) aan het dansen op liedjes zoals “ik zie sterretjes”. De kleine Yasmin bevond zich ook op de dansvloer en het was hartverwarmend om de kinderen zichtbaar zien te genieten.
Wat ons opviel was de warmte en gezelligheid die er heerste op dit machanee. De inzet van de rabbijnen, rosjiem en madrichiem is eigenlijk niet te benoemen. Velen van hen nemen een week vrij van het werk of school om zich vrijwillig in te zetten om het onze kinderen naar de zin te maken. TIKWATENOE is alive and kicking!!!
Nooi, de jeugdwerkster van Tikwatenoe is maandenlang bezig geweest met de voorbereidingen om een goed ‘produkt’ neer te zetten. Onlangs heeft zij een handboek gemaakt die een leidraad moet zijn voor hopelijk nog veel volgende machanot. Ook in dit handboek is veel tijd gestoken en ieder aspect komt aan de orde, vooral hoe om te gaan met heimwee van een kind of mocht er zich een ongelukje of ziekte voordoen.
Rond negen uur ’s avonds verlieten wij het kamphuis met een warm gevoel en buiten dit gevoel, voelde ik mij ook bijzonder trots dat de Joodse Gemeenten in staat zijn, onder de paraplu van het NIK, zo een potentieel aan jongelui te bezitten, die zo’n groot en geslaagd evenement mogelijk kunnen maken met hun liefdevolle en vrijwillige inzet voor onze kinderen.
Hannah van Beetz
