Jom Jeroesjalajim, herdenkingsdag dat Jeruzalem weer één werd en de Oude Stad en heilige plaatsen in bezit van Israel kwamen in 1967
Zondag 20 mei 2012/ 28ste dag van Ijar 5772.
Door: Menachem Sebbag
Als ik u vergeet, Jeruzalem, laat mijn rechterhand zijn vaardigheden vergeten. (Psalm 137:5)
De Talmoed in Baba Batra 60b vertelt ons dat na de verwoesting van de tweede Tempel, waren er veel mensen die afgezien hebben van het eten van vlees en het drinken van wijn. Rabbi Jehosjoea zei tegen hen: “Mijn kinderen, waarom eten jullie geen vlees en drinken jullie geen wijn? ‘ Ze gaven antwoord “Hoe kunnen wij vlees eten denkend aan de offers die op het altaar werden gebracht, maar nu niet meer kunnen worden geofferd? Hoe kunnen wij wijn drinken denkend aan het plengoffer dat op het altaar werd gebracht, maar nu niet meer kan worden gebracht?” Rabbi Yehoshua reageerde met het argument dat als dat het geval was, hoe kan men brood eten, vroeger werdt dat als de “Mincha” offer gebracht (van meel) dat kan ook niet meer? Hoe kan men vruchten eten, die vroeger als de “bikurim” (eerste vruchten) werden gebracht en nu niet meer? Hoe kan men water drinken,dat vroeger als de “nisuch hamayim ‘(water gieten op het altaar) werd gebracht en nu niet meer? Ze hadden daarop geen antwoord. Rabbi Jehosjoea zei tegen hen: “Om helemaal niet te treuren is onmogelijk, omdat het ontbreken van ons tempel valt ons zwaar. Meer rouwen dan nodig is mag ook niet omdat Hasjem niet van ons verwacht dat wij iets invoeren tenzij de meerderheid van de gemeenschap het kan weerstaan. De Talmoed gaat dan verder met een lijst van acties dat wij verrichten om het verlies van Jeruzalem en de tempel in onze gedachten voorop te stellen. Zoals een stukje van de muur in iemands huis niet af te werken en het plaatsen van as op het voorhoofd van een bruidegom. De Talmoed besluit met de woorden: allen die rouwen om het verlies van Jeruzalem zullen verdienen ook in haar geluk deel te mogen nemen.
We zien uit de Talmoed dat de vernietiging van Jeruzalem en de tempel zijn gebeurtenissen die we altijd met ons moeten meedragen. We mogen nooit vergeten dat we ooit beheerder waren van een stad die de heiligste plaats in de wereld heeft gehuisvest. Echter, deze stad is ons afgenomen, en de pracht en praal die bij deze stad hoorde zijn wij verloren.
We moeten Jeruzalem actief blijven herinneren, ook op momenten van intense vreugde. Bij een bruiloft doet een bruidegom as op zijn voorhoofd, de bruid heeft haar sieraden verwijderd en een beker wordt gebroken, alles om ons Jeruzalem te laten herinneren.
Deze gebruiken zijn een spiegeling van acties en van het gedrag van onze voorouders. Toen Jozef, zijn identiteit aan zijn broers openbaarde, en zijn broer Benjamin na lange tijd in zijn armen mocht sluiten, vertelt ons de Tora (Genesis 45:14) dat Yosef viel op de schouders van Benjamin en huilde, en Benjamin huilde op de schouders van Jozef. Dit was een moment van intense vreugde. Waarom zijn ze beiden in huilen uitgebarsten? De Talmoed in Megilla (16b) vertelt ons dat Josef zag dat de tempels die in Jeruzalem zouden zijn, dat in het deel van het land die aan de stam van Benjamin zullen worden toegewezen zullen worden vernietigd. Benjamin huilde omdat hij zag dat de Misjkan dat in Shilo zal worden gebouwd, dat in het deel van het land dat aan Jozef zal worden toegewezen ook eens zal worden vernietigd. Jozef en Benjamin hebben het verdriet van de verwoesting van Jeruzalem en de tempel voorrang gegeven op de intense vreugde dat ze op dat moment hebben gevoeld, en beiden hebben gehuild.
We kunnen en mogen niet ontkennen dat de overwinning van Israël en de herovering van Jeruzalem in 1967 wonderbaarlijk is geweest. Wij mogen dan ook niet vergeten dat het de bijzondere hulp van Hasjem is geweest dat tegen alle verwachtingen in dit kon worden gerealiseerd. Zonder de hand van Hasjem, zouden we geen staat Israël, noch Jeruzalem hebben. Maar nu wij Jeruzalem hebben, blijft bij ons de verplichting Hasjem voor dit geweldige geschenk constant te bedanken.
Maar in deze tijd van grote vreugde, kunnen we het verleden niet vergeten. Wat Jeruzalem vroeger was! Waar Jeruzalem vroeger voor stond! En we moeten actief het Jeruzalem dat wij hebben terug gekregen, zien te veranderen in een Jeruzalem waarin de Joden drie keer per jaar weer instromen om kennis te maken met de tempeldienst en hun spirituele batterijen weer op kunnen laden.
In de tussentijd moeten wij zien te jongleren met de intense vreugde dat wij huismeester mogen zijn van de heiligste stad op aarde en het verdriet dat het oude Jeruzalem met haar tempel ons nog steeds ontbreekt. Denkend aan de ontmoeting van Benjamin en Jozef zullen wij op deze dag elkaar omhelzen en dansen van geluk en Hasjem voor de gebeurtenissen van 45 jaar geleden bedanken en tegelijk een traan laten voor onze heilige tempel, dat deze spoedig en in onze dagen moge worden herbouwd, Amen!
