In Parijs vond op 8 december een ontmoeting plaats tussen geestelijke leiders van de Joodse en moslimgemeenschappen uit heel Europa in het kader van ‘Twinning of Mosques and Synagogues’. Rabbijn Evers bezocht de bijeenkomst en doet verslag.
Frans-Joodse hoogwaardigheidsbekleders waren aanwezig: Grand Rabbin David Messas van Parijs, dr. Joel Mergui, de voorzitter van het Franse Consistoire – vergelijkbaar als overkoepelend orgaan met het Nederlands-Israelitisch Kerkgenootschap – en dr. Dalil Boubakeur, de rector van de Grote Parijse Moskee. Vele andere voorzitters van overlegraden Joden en Moslims en een grote schare aan geestelijke leiders hadden zich ook vervoegd in het stadhuis voor het grote galadiner, waar rabbijnen en imams uit Amerika, Engeland, Frankrijk, Italië, Zwitserland, Duitsland, Nederland en België bijeen zouden komen om het jaar van de `Twinning of Mosques and Synagogues’ gezamenlijk te vieren.
De avond werd geleid door de grote Franse dialoograbbijn Michel Serfaty. Het galadiner was een daverend succes. De spanning was er weer even van af.
Door de treinstaking zat ook het autoverkeer op de Periferique, de Parijse ringweg, volledig vast en kwamen velen te laat.
Maar de obstakels op weg naar dit grootse gebeuren stonden niet model voor het succes van de Amerikaanse aanpak van de relatie- en beeldvorming van joden en moslims. Marc Schneier, tweede man van de Amerikaanse tak van het World Jewish Congress en voorzitter van de Foundation for Ethnic Understanding (FFEU) had van de zomer uit ieder Europees land een rabbijn en een imam uitgenodigd voor een kennismaking met de Amerikaanse opvattingen over hoe de onderlinge spanningen opgeheven of in ieder geval gematigd kunnen worden. Schneier: “We staan aan het begin van een historisch proces van bestrijding van foute stereotypen”. Nu wilde Schneier de Europese weerslag van zijn Amerikaanse initiatief proeven.
Wereldwijd hadden 120 moskeeën en 120 synagogen meegedaan aan het Twinning-weekend 13 tot 15 november.
Alle rabbijnen waren met hun echtgenotes gekomen maar de imams hadden massaal hun dames thuisgelaten. Toen ik mijn tafel-imam vroeg naar zijn eega keek hij mij volledig onschuldig aan met de wedervraag, dat het toch volstrekt logisch was dat zij thuis waren gebleven.
