Een groep inmiddels hoogbejaarde Engelse bevrijders die in 1944 vochten om de bevrijding van Zuid Nederland, keerden voor terug naar Nederland. Zij hadden aangegeven dat zij een bezoek wilden brengen aan Kamp Westerbork.
In het Herinneringscentrum luisterde de groep naar het persoonlijke verhaal van een overlevende van Kamp Westerbork, keken zij naar de film over het kamp en vond erna een rondleiding over het voormalig kampterrein bij het Nationaal Monument Westerbork een herdenking plaats, met een bijdrage van o.a. Hoofdrabbijn Binyomin Jacobs.
Rabbijn Jacobs begon zijn overdenking door niets te zeggen, maar door iets te laten zien: een sjofar. Gelijk de sjofar herinnert aan de bereidheid van Aartsvader Abraham om zijn enige zoon te offeren, zo ook, sprak Jacobs, was u bereid uzelf te offeren om mijn ouders te bevrijden.
Namens de Nederlands Joodse gemeenschap dankte hij de veteranen, bracht in herinnering hun kameraden die voor ons zijn gesneuveld en sprak een Jizkor uit.
Alvorens allen opstonden om een minuut stilte in acht te nemen, doorbraken de klanken van de sjofar de serene stilte op het voormalige kampterrein en werden allen doordrongen van het verdriet, de kwelling en de pijn die op deze plaats werd geleden. Rabbijn Jacobs over de bijeenkomst te Westerbork: “De helden van toen waren even gebroken, overweldigd door schrijnende herinneringen die ze hun hele leven met zich mee droegen.”
.jpg)
