De Protestantse Kerk heeft een nieuwe nota uitgebracht over haar beleid ten aanzien van Israel, de Palestijnen en de Arabische landen. De positie van de daar wonende christenen staat meer dan voorheen centraal in die nota. 
De nota -klik HIER [pdf] om te downloaden- borduurt voort op een nota uit 2003. Op vrijdag 16 november spreekt de generale synode van de Protestantse Kerk in Nederland aan de hand van de nu uitgebrachte nota over het Israëlisch-Palestijns-Arabisch conflict. Meer dan in 2003 legt de nota de nadruk op theologische invalshoeken, naast een benadering uit volkenrechtelijke visie. In 2003 ontbrak de theologische visie vrijwel geheel.
Een opmerkelijke, want ten opzichte van Israel eenzijdige conclusie in de nota lijkt de volgende: “de noodzaak de voortgaande ontrechting van de Palestijnse bevolking, met name in de bezette gebieden, in het publieke debat aan de orde te blijven stellen, en zo op te komen voor gerechtigheid.”
Het biedt alle ruimte om steun te verlenen aan Palestijnse activisten, maar een dergelijke opvatting is voor steun aan Israel en haar bevolking dat in internationaal verband nog steeds geen gerechtigheid wordt gedaan, geen grondslag.
Het rapport wil, volgens de PKN, onder meer een verdieping geven van de “onopgeefbare verbondenheid” met het volk Israël, zoals deze is vastgelegd in de kerkorde van de Protestantse Kerk. De kerkordetekst over deze verbondenheid staat zelf niet ter discussie.
In het rapport wordt ook een overzicht gegeven van de betrokkenheid van de Protestantse Kerk (en haar voorgangers, Nederlands-Hervormde Kerk, Gereformeerde Kerk, Luthersche Kerk) bij de situatie in het Midden-Oosten. Daaruit blijkt onder meer dat het voor de kerk – ondanks haar principiële stellingname – vaak moeilijk was om evenwichtig haar aandacht te richten op alle betrokkenen in het Midden-Oosten.
