Manfred Gerstenfeld signaleert dat er met twee, drie maten wordt gemeten. Nederlandse militairen mogen Taliban-leiders in Uruzgan liquideren. Israel wordt veroordeeld wanneer het een ‘targeted killing’ uitvoert op een Hamas-leider. Als Fatah een familielid van Rantissi executeert, volgt geen veroordeling.
Wanneer Nederlandse soldaten in de Afghaanse provincie Uruzgan op Taliban-leiders stuiten die op de dodenlijst van de geallieerde strijdkrachten staan, moeten zij hen bij voorkeur arresteren. Wanneer dat te moeilijk is, dienen zij aan hun hoofdkwartier toestemming te vragen om hen te liquideren, ook al bestaat er geen concrete bedreiging.
Toen Israël in april 2004 Hamas-leider Abdel Aziz Rantissi doodde, noemde de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, Ben Bot, dit ‘niet acceptabel en verwerpelijk’.
Tot de vele Palestijnen die in juni door andere Palestijnen zijn geliquideerd behoorde een familielid van Rantissi. Fatah kidnapte hem en executeerde hem zonder proces. Van de Nederlandse minister van Buitenlandse zaken Maxime Verhagen, die een bezoek aan het Midden-Oosten bracht, kwam er geen reactie tegen Fatah, terwijl hij toch had moeten reageren op een manier die vergelijkbaar was met die van zijn voorganger Bot destijds.
Dit voorbeeld bevestigt opnieuw wat Meir Rosenne, de voormalige Israëlische ambassadeur in de Verenigde Staten en in Frankrijk, heeft gezegd: ‘Er zijn twee soorten van internationaal recht. Eén wordt op Israël toegepast, de ander op alle andere staten.’
Maar zelfs deze twee zaken zijn niet vergelijkbaar. Israël heeft gerechtvaardigde redenen om mensen gepland te doden: het gaat hier immers om diegenen die zich voorbereiden op de moord van Israelische burgers (en die onderdeel uitmaken van een organisatie als Hamas, die volgens haar handvest volkerenmoord op alle joden wil plegen).
De Nederlanders, die op eigen initiatief ver weg van huis en op een ander continent aan het vechten zijn, hebben die redenen niet.
Uittreksel uit een door Dr Manfred Gerstenfeld (voorheen Amsterdam, thans te Jeruzalem, Israel) gepubliceerd artikel in Opinio van 15 juni.
