Emanuel Wikler, oud-voorzitter van het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap, is vrijdag 20 oktober overleden. De lewaja vond onder grote belangstelling plaats op zondag 22 oktober op de Joodse begraafplaats te Muiderberg.
Dr. Ir. Emanuel M. Wikler werd geboren op 24 december 1918.
Hij was voorzitter van de Centrale- en Permanente Commissie van 1984 tot medio 1994.
Daarnaast was ‘Mannes’ Wikler lid van talrijke besturen in Joods Nederland, lid van de Centrale Commissie tot de Algemene Zaken van het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap van 1974 tot medio 1994; lid van de Permanente Commissie van het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap van 1975 tot medio 1994; ondervoorzitter van Centrale- en Permanente Commissie van 1978 – 1984. Binnen het NIK was Wikler ook twintig jaar bestuurslid van het Seminarium.
Rechtzinnig Joods levenspad
Wikler vestigde zich na de oorlog, na zijn immigratie, in Utrecht. Daar werd hij bestuurlijk actief. Van 1954 tot 1976 was hij lid van de Kerkeraad van de Joodse Gemeente Utrecht. Naast het voorzitterschap van de Joodse Gemeente Utrecht (1966-1976) vervulde hij het voorzitterschap van het Interprovinciaal Opperrabbinaat (destijds nog: ressort Utrecht) waar hij samenwerkte met opperrabbijn Elieser Berlinger. Die vereerde Wikler in 1976 met de chowertitel, als blijk van waardering voor zijn grote bestuurlijke inzet en rechtzinnig Joods levenspad. Later werd hij benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau.
Twee belangrijke doelen
Voor het NIK heeft hij bijzondere verdiensten gehad, waaronder de wijze waarop hij het ideologisch beleid van het NIK, waarin de rollen van Tora, Traditie en Tolerantie binnen het bestuurlijk kader van het NIK heeft gedefinieerd, heeft vastgelegd.
Zijn kijk op het maatschappelijke en joodse leven verwoordde hij bij het afscheid van Henri Markens, als zijn opvolger als NIK-voorzitter, als volgt: “God heeft de mens voor zijn leven op aarde twee belangrijke doelen gegeven: hij moet al zijn intellectuele bekwaamheden gebruiken voor de studie van de materiele wereld en hij moet zijn vermogen om deze te domineren, stellen onder de ethische geboden van de Tora.”
Grote Joodse kennis
Ongeveer ten tijde van zijn verhuizing naar Amsterdam werd Wikler bestuurslid en later voorzitter van het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap, dat hij ook internationaal zou vertegenwoordigen. Daarbij was zijn grote Joodse kennis en spreek- en taalvaardigheid in zes verschillende talen befaamd.
Wikler was ook bestuurlijk actief in de Nederlandse Zionistenbond en bekleedde het voorzitterschap van de Amsterdamse B’nai B’rith afdeling Hillel.
Natuurlijke bestuurlijke vertegenwoordiger
Zijn aimabele persoonlijkheid, gecombineerd met een grote mate aan tolerantie, Joodse kennis en oratorische talenten, maakte hem tot de natuurlijke bestuurlijk vertegenwoodiger van het Nederlands Jodendom. Wikler was de spreker bij verschillende gelegenheden waaronder een massale solidariteitsbijeenkomst in januari 1991 ten tijde van de Iraakse Scud-raketaanvallen op Israel. Wikler was ook de belangrijkste Joodse spreker bij de herdenking in het Concertgebouw, na de moord op premier Rabin.
