Vergeleken met de manier waarop Israëlische soldaten omgaan met de bezette Palestijnen, was de behandeling van Joden bij de ingangen van het Amsterdamse getto in de oorlog „kinderspel”. Dat betoogde Hayo Meyer afgelopen vrijdagavond voor een zaal vol SGP-ers. NIK-secretaris Ruben Vis geeft uiting aan de verontwaardigde gevoelens die de uitlatingen van de Ander Joods Geluid-voorman oproepen. Afgelopen vrijdagavond zat ik in de loofhut. Een bouwwerk met een dak waardoor de maan en de sterren hun licht naar binnen laten schijnen. De loofhut is een herinnering aan de bescherming die de Israëlieten genoten gedurende hun veertigjarige reis door de woestijn, na de uittocht uit Egypte, op weg naar het land Israël. Het zelfde Joodse land dat wordt bewoond door de naar haar geboortegrond teruggekeerde Joden.
Arabisch antisemitisme
Juist het Loofhuttenfeest legt de combinatie tussen de Goddelijke bescherming die nodig is tegen degenen die ons niet goed gezind zijn en de vestiging in het Joodse land. Op het zelfde moment waarop ik mijn Joodse feestdag vierde, oreerde geloofsgenoot Hayo Meyer van Een Ander Joods Geluid voor een zaal SGP-leden over de aard en oorsprong van het Arabisch antisemitisme.
Kinderspel
Wat zei Meyer? De van oorsprong Duitse Jood Meyer noemt Jodenhaat in de Arabische wereld „verwerpelijk, maar verklaarbaar.” Vergeleken met de manier waarop Israëlische soldaten omgaan met de bezette Palestijnen, was de behandeling van Joden bij de ingangen van het Amsterdamse getto in de oorlog „kinderspel”, meent Meyer. Meyer kan het weten; hij was er bij, merkt het Reformatorisch Dagblad (13 oktober 2006) op.
Te pas en te onpas
Je moet wel flink gedeformeerd zijn om dergelijke vergelijkingen te trekken. Want na de omsingeling in Joodse wijken, volgden de van meet af aan door de nazi’s beoogde deportaties en uitroeiingen in vernietigingskampen. Dat weet Hayo Meyer want ook dat heeft hij aanschouwd, zo laat hij ons in zijn hoedanigheid van Ander Joods Geluid-voorman te pas en te onpas weten.
Ophouden
Op de geschiedenis van het Joodse volk in ‘33-‘45 heeft zo lijkt het, Meyer het alleenrecht. Daar moet Meyer mee ophouden. Hij heeft zijn eigen oorlogservaringen, maar veralgemeniseert die ten onrechte zodanig dat hij daarmee het Israelisch-Palestijns conflict op één lijn zet. Hou daar mee op Hayo Meyer!
Er zijn in de Tweede Wereldoorlog op één dag meer Joden vermoord dan in het hele Palestijns-Israelisch conflict bij elkaar. Lees Joris Luyendijk’s boek Het zijn net mensen er eens op na.
Palestijnen en Israeli’s betwisten land. Joden in Europa hadden geen territoriale aanspraken. Ze hadden helemaal geen aanspraken, anders dan als vredelievende burgers te leven temidden van hun niet-joodse landgenoten.
Israel houdt er geen vernietigingskampen op na, geen vergassingsindustrie en heef ook geen oogmerk om Arabieren in alle landen uit te roeien.
Heulen
Het Arabisch antisemitisme dateert al van voor dat Israel en de Palestijnen met elkaar conflict kwamen. Ja het dateert al van voor het bestaan van de staat Israel. Meyer die zich de Tweede Wereldoorlog nog zo goed herinnert, weet dan ook dat de moefti van Jeruzalem goede maatjes was met Hitler, hem bezocht in Berlijn en bereid was mee te werken aan de vernietiging van de Joden in het Britse mandaatgebied. Of is te heulen met de nazi’s geen antisemitisme pur sang? Hayo Meyer winkelt selectief in zijn geheugen en in het gemeenschappelijk geheugen van het Joodse volk. Dergelijk gedrag uit te dragen voor een SGP-publiek, dat zich steeds een warm geïnteresseerde partij voor Joodse belangen heeft getoond, is malicieus.
