Wat kunnen we in Nederland toch ongelooflijk inhalig uit de hoek komen. Dat zegt tv-presentatrice Margriet Vroomans van 2Vandaag wanneer zij de houding toen en nu van de Nederlandse regering beschrijft tegenover Goudstikker. En zij legt een verband met Taïda Pasic, het asielzoekster-meisje dat haar school niet af mag maken in Winterswijk.
Wat kunnen we in Nederland toch ongelooflijk inhalig uit de hoek komen. Deze week weer: tegenover de erven Goudstikker (van de schilderijencollectie) en tegenover Taïda Pasic, het Bosnische meisje dat hier zo graag haar school wil afmaken.
Wat dat eerste betreft: het werd tijd. De zaak is simpel: die schilderijen zijn niet van ons, dus die moeten terug. Had al jaren geleden moeten gebeuren, maar het gebeurde niet. De joden die naar huis terugkeerden, na de gruwelkampen of de onderduik, stonden zestig jaar geleden ook al voor een dichte deur. Wat ze bij ‘bewariërs’ (buren of vrienden) hadden afgegeven, kregen ze meestal niet terug. De spaartegoeden, verzekeringsgelden, pensioenen: ze konden er naar fluiten. Een ‘kille ontvangst’ noemde premier Kok het in 2000, nadat de commissie Van Kemenade het allemaal had uitgezocht. Dat rapport legde de georganiseerde roof door particulieren, instellingen en overheid genadeloos bloot. Kok bood excuses aan, namens de samenleving en namens de regering. Niet direct van harte, maar goed, hij zei het.
En dat het dan toch nog tot 2006 moet duren voor de regering zo’n collectie teruggeeft. En dan ook nog gaat plussen en minnen over welke schilderijen wél en welke niet. En ze tot slot slechts teruggeeft op ‘morele gronden’, want stel je voor dat je de jurídische gronden erkent, dan schep je een precedent en komen nog veel meer mensen hier hun rechten opeisen.
Lees HIER verder de column van tv-presentatrice Margriet Vroomans van 2Vandaag.
