Terwijl opperrabbijn Jacobs sprak bij de herdenking van het kindertransport in kamp Vught werden de stilte en de aandacht op pijnlijke wijze doorbroken. Juist op het moment dat rabbijn Jacobs aan het einde van zijn toespraak kwam en een minuut stilte aankondigde schreeuwden twee passerende bromfietsers ‘heil hitler’. Vanuit Vught werden in 1943 kindertransporten naar vernietigingskamp Sobibor werden georganiseerd. 1296 kinderen werden gedeporteerd.
Aldus luiden de laatste passages uit de toespraak van Opperrabbijn Jacobs:
Wij zijn hier bijeen uitsluitend en alleen om met hen te zijn, met de kinderen van de Kindertransporten. Een keer per jaar. We zien ze nog steeds als kinderen. We willen ze aandacht geven, liefde en we willen de duisternis waarin ze vermoord werden proberen enigszins te verlichten.
Door ze speelgoed te geven, door leeftijdsgenootjes hun namen te laten lezen waardoor ze als het ware klasgenootjes worden van de kinderen van nu, door even een gebed uit te spreken voor hun zielenrust, kadiesj, het gebed voor de doden, door een minuut stilte in acht te nemen, een minuut stilte waarin we niets horen, niets zien en aan niets denken,
[op dit moment werd de plechtigheid doorbroken door twee bromfietsers die ‘heil hitler’ schreeuwden. Hierop ging rabbijn Jacobs verder:]
een minuut stilte waarin we niets horen van wat er om ons heen wordt geroepen, een minuut stilte die we helemaal alleen aan onze kinderen van de kindertransporten schenken, een minuut waarin we alleen en uitsluitend met hen zijn, net voordat ze vergast worden, om hun eenzaamheid te doorbreken…
achteraf.
