Waarom worden de plagen zo uitgebreid? Is het niet voldoende dat de Tora ons vertelt dat er tien zware plagen waren, die Pharao uiteindelijk op de knieën hebben gedwongen? Waarom is er een meningsverschil onder de Talmoedgeleerden over het aantal componenten van iedere plaag? Het verhaal van de plagen lijkt erg op de gedragslijn van verslaafden. Ze worden gewaarschuwd, ze lijden, ze beloven en ze vallen terug. Dit patroon zien we ook bij subtielere vormen van slechte gewoonten.
Rabbi José, Rabbi Eliëzer en Rabbi Akiwa uit de Hagada geven ons een beschrijving van de menselijke natuur. We hadden kunnen menen, dat, indien elke plaag maar iets zwaarder was geweest, Pharao sneller had toegegeven. Rabbi Eliëzer vertelt ons daarom, dat iedere plaag inderdaad veel zwaarder was dan we normaal aannemen. Niettemin bleef Pharao weigeren. Zelfs zware omstandigheden doen vaak geen afbreuk aan ons gevoel, dat we onder alle omstandigheden gelijk hebben en nooit zullen toegeven, ook al worden we geconfronteerd met de harde realiteit die anders is dan wij stellen.
Rabbi Akiwa gaat nog een stap verder. Hij stelt dat de plagen nog veel zwaarder waren dan Rabbi Eliëzer oppert.
Toch ging Pharao door tot het bittere einde.
Onze weerstand tegen verandering is sterk. We zijn bereid onszelf desnoods schade te doen om maar niet te hoeven inzien, dat we fout zijn. Zolang we onze eigen ideeën maar niet hoeven te analyseren en ons gedrag niet hoeven wijzigen. De bereidheid om onze zekerheden achter ons te laten is de voorwaarde voor geestelijke groei.
