Opperrabbijn Jacobs was een van de sprekers bij het 40-jarig bestaan van de VGVZ, de vereniging van geestelijk verzorgers in de gezondheidszorg. Het jubileum werd gevierd in aanwezigheid van HKH prinses Margriet. Jacobs sprak als vertegenwoordiger van de Joodse Gemeenschap, is geestelijk verzorger en bestuurslid van de VGVZ. Tevens is hij een van de auteurs van het boek dat werd gepresenteerd.
De foto is van Hans Dornseiffen.
Een man komt na afloop van een begrafenis van een vriend van hem naar mij toe en hij vertelde mij omstandig dat hij Joods is, maar bewust geen lid van een Joodse Gemeente, omdat hij niets te maken wil hebben met Jodendom. Vervolgens legde hij mij uit dat hij absoluut niet met een rabbijn wenst te spreken……zijn betoog nam meer dan een half uur…..hij had kennelijk de smaak te pakken!
Dit was geestelijke verzorging terwijl ik niets zei.
Een inboorling uit de jungle waar niets was doorgedrongen van de huidige beschaving, verdwaalt en belandt in een stad. Hij kijkt zijn ogen uit! Er branden lampen!? Er rijden auto’s!? Hij ziet gebouwen!? Een volledig onbekende wereld wordt voor hem zichtbaar. Hij voelt zich out of place. Loopt verdwaasd rond en belandt in een groot gebouw. Een lange gang loopt hij door, een trap gaat hij op, hij opent een deur en bevindt zich op een balkon. Hij kijkt naar beneden en ziet een afgrijselijk tafereel: gesluierde mannen en vrouwen, aan de muur messen, hamers en scharen en midden in die ruimte een tafel met daarop een wit laken van waaronder een voet zichtbaar is. Er wordt een seintje gegeven en de aanwezigen storten zich op de voet, het bloed spuit er uit en onze inboorling valt flauw met een bittere smaak in zijn mond. Een dergelijk sadistische gebeuren heeft hij nooit eerder aanschouwd …
Hij was in een ziekenhuis gekomen en voor hem zag hij een operatiezaal. De gesluierde mannen en vrouwen waren de artsen en verpleegkundigen, de messen en scharen het operatiegerei. Een patiënt was ziek en onderging een operatie om beter te worden. Onze inboorling, door gebrek aan kennis, was uitsluitend gefixeerd op het moment van de operatie en viel dus flauw ….
Het leven is een operatie. De operatie is vaak erg pijnlijk, maar er is iets vóór en er is iets na, waardoor de kijk op de operatie een ander perspectief krijgt.
Deze parabel geeft plaats aan kommer en leed.
Bij een grote Rebbe komt een rijke man op bezoek. De rijkaard schrikt als hij ziet hoe armoedig de Rebbe’s huis er uitziet. Een sjofele inrichting, gammele stoelen, geen mooie vloerbedekking, kortom: armoede troef! Rebbe, zegt de rijke zakenman, voor u, zo’n grote en eerbiedwaardige rabbijn, past het niet dat uw huis zo armoedig en smakeloos is ingericht. Bij uw positie hoort een representatieve entourage!
Mag ik je een vraag stellen, vraagt de rabbijn aan de zakenman. Ik weet dat jij hier in je woonplaats in een prachtig landhuis woont, dat het je daar aan niets ontbreekt. Personeel, rijke meubelen, schitterende tuinen… Maar als je voor zaken in Leipzig bent, waar je een paar keer per jaar naar toe gaat, heb je daar ook een kasteel?
Neen, antwoordt de zakenman, daar heb ik een gehuurd appartementje, eenvoudig ingericht met een keukentje en een enkele slaapkamer. Ik begrijp dat niet, reageert de Rebbe. Jij bent zo vermogend! Waarom heb je daar slechts een heel simpel optrekje? Wel, antwoord de zakenman, hier, in deze stad, heb ik mijn vaste woon en verblijfplaats. In Leipzig verblijf ik slechts tijdelijk.
Ook ik, zegt de Rebbe, ben hier op aarde slechts tijdelijk. Mijn vaste woonplaats is na dit aardse bestaan, daar staat mijn paleis.
Materialisme is relatief.
