Rabbijn R. Evers doet een oproep voor meer tolerantie voor verschillende culturele en religieuze uitingen
De deelnemerslijst van het ambtswoninggesprek op 6 juli j.l. bij de Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan en wethouder diversiteit Andrée van Es was even pluriform als de stad Amsterdam. Van RKK tot PIG, Engelse Kerk tot Humanistisch Verbond, van de Soefi-beweging tot Fatih Moskee waren vertegenwoordigd. Van het NIK was rabbijn mr. drs. R. Evers afgevaardigd om met vele anderen te spreken over de radicalisering en wat daar tegen te doen valt, subsidiëring van religieuze activiteiten en … barmhartigheid .
Burgemeester Van der Laan (zonder das) besprak de Kalifaatclub Hizb ut-Tahir, die de sharia onverkort wil invoeren aan de ene kant en het Leger des Heils, dat een daklozentoernooi organiseerde, aan de andere kant als illustratie van hoe het niet en hoe het wel moet. Hij prees de moskeekoepels, die dreigende uitingen van radicalisering rapporteren aan de stedelijke overheid als goede burgers.
Diversiteit
Van lieverlee kwam de principiele scheiding van kerk en staat aan de orde. Uiteraard volgde al snel de sjechita-discussie in het Parlement, die door velen als kwetsend voor minderheden ervaren werd. De burgemeester vertelde dat in de gemeenteraad deze discussie op een veel hoger niveau had plaatsgevonden. Diversiteit vereist openheid en durf. Centraal stond de vraag: wat kunnen we voor elkaar doen zonder door de media tegen elkaar uitgespeeld te worden? De negatieve energie van de polariserende beeldvorming moet als spanningsveld zichtbaar gemaakt worden. Pasdan kandeze goed bestreden worden.
Solidariteit
De directeur Economische Zaken van Amsterdam, Rijk van Ark signaleerde met de aanwezigen in de zestiger jaren van de vorige eeuw een gevoel van solidariteit. Vastberaden en barmhartig staan in het stadswapen en dat veronderstelt een structuur waarin we elkaar makkelijk kunnen vinden. De aanwezigen waren alle redelijke mensen maar de vraag is hoe wij onze gemeenschapsgevoelens kunnen overbrengen op onze achterbannen, ook als deze zich niet zo flexibel en sympathiek willen opstellen.
Vooral het jongerenbeleid baarde iedereen grote zorgen. De geestelijk leider van de Amsterdamse kopten, naast wie ik zat, liet via zijn woordvoerder weten een oplossing gevonden te hebben voor de kloof tussen de oudere en jongere generaties immigranten door een combinatie van pedagogische voorlichting en groepssessies.
Dictatuur
Velen voelden aan, dat de scheiding van kerk en staat eigenlijk al een achterhaald wereldbeeld was. Wat er nu aan de hand is, is geen scheiding maar een botsing van wereldbeelden en ideologieen. Vele geestelijke leiders klaagden over de dictatuur van het liberalisme. Seculier is zogenaamd neutraal maar legt ons, religiueuzen, allerlei normen en musts op, zoals weer duidelijk werd in de Tweede Kamer in het kielzog van de sjechita-discussie. In dat kader pleitte rabbijn Evers voor meer begrip voor adolescenten, die tussen wal en schip van religie en maatschappij dreigen te vallen.
Nihilistische, westerse cultuur
Door de omgang buiten het gezin komen opgroeiende kinderen in aanraking met waarden en normen, die opvallend verschillen van wat hun opvoeders voorstaan. Traditionele Joden en islamieten zien met lede ogen aan hoe hun kroost wordt opgeslokt door de materialistische en nihilistische, westerse cultuur.
Het proces van ontplooiing van een identiteit is – naast vele andere factoren – afhankelijk van de steun, die een jongere ontvangt vanuit de maatschappij, waarbinnen hij zich beweegt.
In de adolescentieperiode gaat het om het verwerven van een gevoel van identiteit. De deugd, die zich in de adolescentiefase ontwikkelt is ‘trouw’. Na gemaakte keuzen wil men trouw aan de eruit voortvloeiende verplichtingen voldoen. Het gevoel van autonomie leidt tot ‘zelfzekerheid’.
Weigering van de omgeving de religie in de kleding tot uiting te brengen leidt tot (extreme) verlegenheid en een pijnlijk zelfbewustzijn. Onvriendelijke gezagsdragers veroorzaken een ernstige breuk in het self-image, het zelfbewustzijn en de zelfverzekerdheid van de “tweede generatie”, hetgeen een positieve persoonlijkheidsontwikkeling ondermijnt.
Raar petje
Anders zijn is altijd moeilijk. Indien opmerkingen worden gemaakt in de trant van “he, joh, wat een raar petje” raken kinderen in de war, weten zij niet hoe dit te verwerken en vertonen zij terugtrekkingsgedrag. Kennelijk voelen zij reeds op zeer jonge leeftijd aan, dat anders zijn niet erg geapprecieerd wordt, hoe tolerant de Nederlandse samenleving ook is.
De ver voortgeschreden kennis van de ontwikkelingspsychologie en de inmiddels hoogontwikkelde kinder- en jeugdpsychologische inzichten staan in schril contrast tot de bekrompen opvattingen, die in sommige kringen nog steeds opgeld doen. Daar waren we het allemaal over eens.
